Poznaj i zagraj
Jak grać w Kim jestem?
Znajomi znają twoje hasło, a ty odkrywasz je dzięki pytaniom. Tak przygotujecie rundę, w której każdy rozumie, co robić.
Hasło znają inni
W Kim jestem? każdy otrzymuje tożsamość, której sam nie może przeczytać. Znajomi widzą hasło i odpowiadają na jego pytania tak lub nie. Gracz łączy te informacje, aż rozpozna odpowiedź. Zależnie od tematu może być znaną osobą, wymyśloną postacią, zwierzęciem albo miejscem.
Karteczka na czole jest tylko sposobem ukrycia informacji przed właścicielem. Karta w opasce lub cyfrowe hasło nad awatarem spełnia tę samą funkcję. Nie potrzebujecie konkretnego pudełka z grą. Potrzebujecie zgodnych odpowiedzi oraz nazw, które każdy może rozpoznać.
Przygotujcie wspólny temat
Na żywo wystarczą kartki, czytelny długopis i wygodny sposób przytrzymania haseł. Opaska pozwala uniknąć przyklejania papieru do skóry. Usiądźcie tak, aby widzieć innych, i sprawdźcie, czy lustro nie pokazuje komuś jego własnej odpowiedzi.
Ustalcie dozwolone kategorie. Zwierzęta pomagają rozpocząć zabawę z dziećmi, bo można pytać o widoczne cechy. Miłośnicy filmów mogą wybrać znajome postacie. Mieszanie miast, ludzi i zwierząt dodaje zaskoczenia, ale wymaga najpierw rozpoznania rodzaju hasła.
Każdy pisze dla innej osoby bez pokazywania jej kartki. Dobierz trudność do odbiorcy, nie do własnej wiedzy. Bohater, o którym ktoś nigdy nie słyszał, nie staje się dobrą zagadką tylko dlatego, że jest rzadki. Pomysły na tematy i postacie pomogą przygotować mały, uczciwy zestaw.
Pytania na tak lub nie
„Czy jestem prawdziwą osobą?” jest poprawnym pytaniem. „Czym się zajmuję?” wymaga otwartej odpowiedzi i nie pasuje do zwykłej wersji. Po znalezieniu kategorii sprawdzaj zajęcie, świat fikcji albo charakterystyczną cechę.
Nie łącz kilku warunków. Jeśli na „Czy jestem polskim piosenkarzem?” pada nie, nie wiesz, czy nie pasuje kraj, czy zawód. Pytaj osobno, gdy te informacje są potrzebne. Dzięki temu każda odpowiedź pozostawia konkretny fakt, a nie kilka nowych wątpliwości.
Gdy pytanie jest niejasne, pozwólcie je doprecyzować. „Czy jestem stary?” może dotyczyć wieku osoby albo czasu powstania filmu. Wymuszone tak lub nie często tworzy mylący trop, nawet gdy znajomi chcą pomóc.
Ustalcie koniec tury
Jedna popularna wersja pozwala pytać dalej po każdym tak i przekazuje kolejkę po nie. Inna daje każdemu jedno pytanie, niezależnie od odpowiedzi. Ta druga ułatwia udział początkującym i dzieciom, bo każdy regularnie wraca do gry.
Zdecydujcie też, co kosztuje błędna próba podania hasła. Może zająć pytanie w turze albo zakończyć serię pytań. Nie ma jednej obowiązkowej zasady dla wszystkich domowych spotkań. Warianty na spotkanie ze znajomymi pokazują, jak rytm wpływa na udział grupy.
Przykład z Harrym Potterem
Wyobraź sobie, że twoim hasłem jest Harry Potter. Dowiadujesz się, że nie jesteś prawdziwy, występujesz w książkach i używasz magii. To dobra droga, ale nadal pasuje do kilku postaci. Konkretny strzał byłby jeszcze słabo uzasadniony.
Pytania o bycie uczniem i korzystanie z różdżki przybliżają świat. Blizna w kształcie błyskawicy odróżnia Harry'ego od innych uczniów. Dopiero wtedy odpowiedź wynika z kilku informacji, a nie z pierwszego znanego nazwiska.
Znajomi powinni unikać dodatkowych uwag zdradzających rozwiązanie. Wskazanie czoła lub wymienienie fragmentu imienia daje więcej niż odpowiedź tak albo nie. Można pozwolić dzieciom na małe wskazówki, ale trzeba uzgodnić je przed rundą.
Po pierwszej poprawnej odpowiedzi
Możecie świętować pierwsze odkrycie i grać dalej, aż wszyscy poznają swoje hasła. Osoby, które skończyły, nadal odpowiadają i nie wypadają z zabawy. Przy krótkiej przerwie na imprezie ustalcie czas końca i wspólnie odsłońcie pozostałe kartki.
Jeśli ktoś w ogóle nie zna swojej postaci, wymieńcie hasło albo dajcie wcześniej uzgodnioną pomoc. To zwykle kwestia doboru, nie nieumiejętnego pytania. Następnym razem wybierzcie bardziej znajomą odpowiedź, żeby wyzwaniem pozostało rozumowanie.
Zamiast papieru przeglądarka
PostitGuess obsługuje 2–8 graczy. Ręcznie pozwala wybrać hasła dla znajomych, Temat przydziela nazwy z jednej kategorii, a Chaos miesza kategorie. Przy grze na odległość potrzebujecie osobnego połączenia głosowego; wbudowanej rozmowy głosowej nie ma.
Śledźcie aktywnego gracza, wpisujcie próby i używajcie przycisku końca tury. Wypowiedziane nie nie zmienia automatycznie kolejki w aplikacji. Poradnik gry online wyjaśnia pokój, zaproszenia i przygotowanie rozmowy.